เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
--------------------------------------------------------------
 

เรียนหนังสือสิ่งที่ต้องเจอแน่นอนอยู่แล้วก็คือการบ้าน

และการบ้านวิชาแรกที่รอคอยที่จะทำ...

 

ดันเป็นการบ้านเวทมนตร์

...

อืม...เวทมนตร์

...

...

...

 

ชีวิตนี้โคนี่ เมแอร์ไม่เคยแตะเจ้าสิ่งที่เรียกว่าคทามาตั้งแต่เผลอไปจุดไฟติดถังน้ำมัน เกือบเผาบ้านของชาวบ้านจนแทบวอดทั้งหลัง

หลังจากเหตุการณ์นั้น...คุณป้าที่รักยิ่งก็เอาเรื่องนี้มาล้อเธอทุกครั้งที่ทำท่าสนใจในเวทมนตร์ คทาไม้ของเธอจึงไม่เคยได้ออกมาแตะอากาศนอกโลกอีกเลยทั้งๆที่มันไร้ความผิด...

...ไอ้คนผิดน่ะ มันความห่วยแตกด้านเวทมนตร์แบบสุดกู่ของเธอเนี่ยแหละ...

 

"เอาไงดี...พลาดไปแล้วสอง........"

คือพลาดอีกจบเห่ล่ะงานนี้ ไม่ต้องส่งกันพอดีการบ้าน

คทาไม้ที่มีความยาวน่ากลัวอย่างรุนแรงเมื่อคนถือมีความสูงเพียงครึ่งเดียวของไม้คทาถูกยกขึ้นด้วยมือทั้งสองข้าง

จริงอยู่ที่มันไม่ได้หนักถึงขั้นที่ถือด้วยมือเดียวไม่ได้ แต่มันก็ลำบากไม่น้อยเวลาใช้ ...

ก็ลองคิดสภาพเด็กผู้หญิงอายุประมาณ10-11ขวบถือของที่ใหญ่กว่าตัวซะครึ่งนึงด้วยมือข้างเดียวดูสิ...

ทั้งๆที่ตอนเลือกคทาเธอก็บอกคุณป้าแล้วว่ายาวขนาดนี้เธอจะไปถือยังไงไหว ตัวก็แค่นี้ แต่คำตอบที่ได้รับก็ยังคงเป็นคำว่า ใช้ๆไปเถอะน่า...

ใช่ซี่ ก็ตัวเองสูงตั้ง170กว่า ใช้คทา160มันก็ใช้ได้แหงอยู่แล้ว!

 

โอเค เราจะหยุดบ่นเรื่องอุปกรณ์แล้วมาปลงตกกับเรื่องความสามารถในด้านเวทมนตร์ของเธอกันต่อ...

 

รอบแรก... ออกมาเป็นเศษซากอะไรก็ไม่รู้ที่เป็นเงินสีส้ม ............................. โยนทิ้งไปตามระเบียบ ส่งไปดูท่าจะไม่ผ่านแล้วดีไม่ดีจะโดนหักธงไปซะอีก

 

"ต่อไปนี้...เธอคือโคนี่ เมแอร์..."

 

เสียงหวานเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม สร้อยคอสีเงินส่องประกายวาววับสีส้มแดงเพราะกองไฟที่อยู่ตรงหน้า

 

รอบที่สอง... เศษหนังสีน้ำตาลแก่ๆกับทองแดงที่มีสภาพคล้ายๆกับปลอกคอสุนัข ............................. จะเอาไปทำอะไรกันล่ะคะนั้น...

 

นิ้วเล็กๆชี้สิ่งที่อยู่ที่ลำคอของตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ดวงตากลมโตภายใต้เส้นผมสีน้ำตาลที่เริ่มยาวปรกตามองหญิงชราที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเป็นคำถาม

 

"นี่คือ...สัญลักษณ์...ว่าชีวิตเธอไม่ใช่ของตัวเธอเอง..."

 

สุดท้าย ก็ต้องมาเสี่ยงดวงกันครั้งที่สามเนี่ยแหละ รอดไม่รอดมาลุ้นกันเอาคราวนี้แหละ!

 

มือเล็กข้างซ้ายดึงเส้นผมของตัวเองออกมาเส้นหนึ่งแล้วจ้องมองมันอย่างกับหวังจะให้มันบอกคำตอบกับเธอ แต่เมื่อรู้ว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรนอกจากจะปลิวหายไปกับลมซะก่อน จึงวางเส้นผมนั้นลงกับพื้นโต๊ะ

ผงจิตใต้สำนึกที่เหลืออยู่ถูกโรยลงเส้นผมสีน้ำตาลเข้มจนหมดถุงและถ้าทำตามขั้นตอนที่ถูกต้อง ควรจะเริ่มท่องคาถาร่ายมนต์ได้แล้ว ...แต่กลับไม่มีการร่ายคาถาใดๆ เจ้าของเส้นผมจ้องมองเส้นผมของตัวเองอยู่เรื่อยๆแบบนั้นราวกับกำลังทำสมาธิเพื่อให้หัวสมองว่างเปล่า จนเวลาค่อยๆผ่านไป...ผ่านไป...และผ่านไป...

 

...รู้ตัวอีกทีก็มืดซะแล้วแฮะ...

 

"...เฮ้อ................................."

สมาธิแค่นี้ก็พอแล้วมั้ง... ขืนมากกว่านี้ก็ไม่ต้องทำกันพอดีการบ้าน

แถมนั่งเล่นมาตั้งนาน หัวไม่ยักโล่ง ฟุ้งซ่านกว่าเก่าด้วย เอ้า...


"เป็นไงเป็นกัน... คราวนี้เป็นอะไรก็ต้องส่งนี่น่า"

ไม้คทาด้ามยาวถูกยื่นไปข้างหน้า...

 

จิตใต้สำนึกงั้นเหรอ?

แล้วความหมายของจิตใต้สำนึกมันคืออะไรล่ะ?

 

...สิ่งที่ปราถนามาครอบครอง?

...สิ่งที่หวังอยากจะเป็นในอนาคต?

...สิ่งที่ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่างก็จะทำเพื่อให้ได้มา?

...สิ่งที่หวาดกลัวเมื่อครั้งอดีต?

...สิ่งที่สว่างไสวในความทรงจำ?

 

ถ้าจิตใต้สำนึกคือสิ่งที่เธอคิดมา

แล้วเจ้าสองสิ่งที่ปรากฏมาก่อนหน้านี้คืออะไร?...และสิ่งที่จะปรากฏขึ้นมาในเวลาต่อจากนี้ล่ะ?...

...มันคืออะไร? ...และมันจะเป็นอะไร?...

 

ปุ้ง!

มือเล็กชักคทากลับมาด้วยความตกใจ ปฏิกิริยาที่คาดไม่ถึงทำให้เด็กหญิงเซถอยหลังจนล้มพรืดลงหัวฟาดพื้น...ซึ่งก็โชคดีไปที่เกิดมาเป็นเด็กหัวแข็ง(?) จึงค่อยๆลุกขึ้นมาลูบหัวตัวเองแบบงงๆ

 

...มันอะไรกันเนี่ย...

 

เด็กหญิงเจ้าของผลงานที่อยู่ตรงหน้าค่อยๆคลานเข้าไปมองสิ่งที่เกิดจากฝีมือของตัวเอง...

ดวงตาสีน้ำทะเลมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าตัวเองแบบเหวอๆ นิ้วเล็กเขี่ยเจ้าสิ่งที่อยู่บนพื้นแบบกล้าๆกลัวๆแล้วจึงหยิบมันขึ้นมา

"...แหวน?"

เจ้าวงแหวนสีเงินเรียบๆที่อยู่บนมือของเธอส่องประกายวาววับกับแสงไฟรวมถึงอัญมณีเล็กๆที่ฝังตัวกับตัวแหวน ...หากไม่มองดีๆก็คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีมันอยู่

สิ่งแปลกปลอมในสายตาอันเกิดจากการลองใช้เวทมนตร์แบบจริงๆจังๆครั้งแรกถูกจับพลิกไปพลิกมาราวกับจะหาจุดบกพร่อง เมื่อมองยังไงมันก็ไม่มีความแตกต่างอะไรเลยจากแหวนธรรมดา หากจะบอกว่าแหวนนี้มาจากจิตใต้สำนึกของเธอจริงๆ ก็ไม่เข้าใจเลยสักนิด ว่าเธอจะไปอยากได้แหวนที่ไม่ว่าจะใส่นิ้วไหนก็ใส่ไม่เข้าเลยทำไม?... และเท่าที่เธอจำได้ ตลอดชีวิตที่ผ่านมา โคนี่ เมแอร์ไม่เคยเห็นแหวนวงนี้มาก่อนด้วยซ้ำ...

 

"ก็...คงพอส่งได้...ล่ะมั้ง..."

 

...ยังไงวันนี้ก็...

...นอนก่อนดีกว่า...

 

ลงชื่อรูมเมท

ไมโล โอวัลติน

.........................................................

 

"ว่าไงจ๊ะโคล?"

 

รุ่นพี่สาวคนสนิทพูดพลางเดินเข้ามากอดเธอขึ้นเหมือนเช่นทุกครั้งที่เจอกัน รอยยิ้มของเด็กหญิงหุบลงนิดหน่อยแต่ก็ยังคงส่งยิ้มให้อยู่

 

"เมื่อคืนโคลฝันด้วยค่ะพี่มีเร"

"ฝัน? ยังไงเหรอจ๊ะ?"

 

แค่ยิ้ม...ยิ้มเท่านั้น...  อมีเรจึงไม่ได้ถามต่อและปล่อยให้เด็กหญิงตัวน้อยซบลงกับไหล่ของเธอเงียบๆ

 

"...ในฝันโคลเป็นแค่โคนี่ที่ตัวเล็กกว่านี้"

" ...แล้วไงต่อ?"

"มีคนสองคนกำลังอุ้มโคลอยู่ค่ะ ...พวกเค้าอุ้มโคล ...แล้วก็กำลังกล่อมโคลอยู่"

"อืม.....อาจจะเป็นปะป๊ามะม๊าโคลก็ได้นะ"

".............คงไม่ใช่...หรอกค่ะ"

ปฏิเสธแล้วกอดแน่นกว่าเดิมจนคนถามแปลกใจ คางมนของคนเป็นรุ่นพี่วางลงบนหัวศรีษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีน้ำตาลเข้ม แล้วลูบหลังเล็กๆนั้นเป็นเชิงปลอบ

"ทำไมล่ะ? ถ้าอุ้มแล้วกล่อมก็น่าจะเป็นพ่อแม่นะ?"

"...พวกเค้าไม่ได้เรียกชื่อโคล... พวกเค้าเรียกชื่อใครก็ไม่รู้............"

"เห๊ะ? ไม่ได้เรียกชื่อโคลเหรอ?"

"ค่ะ... ไม่เข้าใจเลย ...ถ้าเด็กคนนั้นไม่ใช่โคล แล้วทำไมโคลถึงได้ฝันถึงเด็กที่ไหนก็ไม่รู้ที่ไม่ใช่ตัวเองล่ะคะ"

"บางทีเด็กคนนั้นอาจจะเป็นโคลก็ได้นะ.....อืม...แบบ ตัวโคลอีกคน อะไรแบบนี้"

"อือ........... แต่ถ้าเด็กคนนั้นไม่ใช่โคลแล้วทำไม...? "

 

"ของที่อยู่ในจิตใต้สำนึกของโคล...ถึงได้เป็นแหวนของใครก็ไม่รู้ที่โคลไม่รู้จักล่ะคะ?"

--------------------------------------------------------------

แขกรับเชิญ

อมีเร นูบิส

จบไปคนหนึ่ง Orz
ทำไมชอบส่งอะไรก่อนเดดไลน์ฟะ แย่ 55555555

โอเคค่ะ การบ้านโคลก็จบลงด้วยประการฉะนี้ รูปไม่มีเพราะเครื่องสแกนเจ๊ง บวกความขี้เกียจพ่วงไปด้วยค่ะ #ผิดมหันต์

ขอบคุณที่มาเยี่ยมชมค่ะ'v'

Comment

Comment:

Tweet

1ScZC9 <a href="http://lcusjikepmiu.com/">lcusjikepmiu</a>, [url=http://yllofhhcavpa.com/]yllofhhcavpa[/url], [link=http://ggwlcfakeekt.com/]ggwlcfakeekt[/link], http://rlikvnnxbpip.com/

#16 By lCzcwbRVWIsMGCruOC (176.8.88.41) on 2012-02-13 17:22

หวัดดีค่ะblogสวยดีนะคะ

#14 By แก้วเซรามิค (61.90.109.119) on 2011-12-23 02:49

ทักทายจ้า ยินดีที่ได้รู้จักนะ

#15 By น๊อต (61.90.109.119) on 2011-12-23 02:49

อากาศหนาวแ้ว้วววววววว บรื๋ออออ อิอิ

#13 By แก้วเซรามิค (61.90.109.37) on 2011-12-20 00:44

โอ้วเจ่มมากเลยครับ นอนละฝันดีครับ

#12 By ออกแบบโลโก้ (110.168.183.206) on 2011-12-15 23:56

โคลน่ารักมากกกกก ทำสมาธิจนตะวันตกดิน พอจะเดาเรื่อง 2 คนในฝันโคลได้ แต่อยากรู้เรื่องอื่นๆของโคลอีกจังเลยค่ะ XD

#7 By ::Akuma_zokyO:: on 2011-12-01 01:08

แม่มมมม
ฉิวเฉียดเส้นตายยยยยยยย
ขยันนนนนน

#6 By SecretM. on 2011-12-01 00:19

อืม........แอบล้ำลึกนะโคล

อ่านแล้วก็แอบน่าคิดนะว่า 2 อย่างตอนแรกคืออะไร /ฮา

เหมือนไม่เคยได้อ่านฟิคของ ผกก เลยนะเนี่ย //ครั้งแรกนาอุ

#5 By Niwa-Nai on 2011-11-26 11:04

ปริศนาของโคลจังงงงงง
มันน่าปลดล็อกมากสิ ให้ดิ้นตาย /โดนตบ/

#4 By Kirasagi Nene on 2011-11-24 09:18

โคลจางงงง //กอด

ปริศนาเยอะมาก ของสองอย่างนี้มันต้องมีอะไรเกี่ยวกับโคลซักอย่างสินะ!

((สุดยอดคอร์นจัง ไม่ได้อ่านฟิคคอร์นจังนานแล้ว >////< ))

#3 By AquaTales on 2011-11-24 08:29

ฟืดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด //กำลังรวบรวมความคิดเดาเรื่องของโคล

เนสเล่ท์ - เด็กคนนั้นคือโคลแหงๆ ' ^ '

#2 By Reineizz78 on 2011-11-24 00:40

โคลลลลลลลลลลลลลล
ของสองอย่างก่อนหน้านี้คืออะไรร

มีเร - ยังไงฉันก็ยังคิดว่าเด็กคนนั้นคือโคลอยู่นะ ' v '

#1 By Noel on 2011-11-23 23:38

Categories